Yan Yana Yurumek Uzerine

Vapur iskelesi arkamizda kalmisti coktan. Tam dort sene olmustu arkamizda kalan iskelden bir kadinla cikmayisim. Istemim disinda bir cok kadin girmisti hayatima, sirf sevismek olsun diye, sirf ten tene degebilsin diye, sabahinda beni daha da kendimden nefret ettiren bir suru teni gercek ici yalan olan kadinla , bir cok geceyi sabah olmadan bitirip ya evime donmustum, ya da kadini odamda birakip kendimi disari atmisitim.

Poyraz kestane renkli saclarini havalandirmis, sampuan kokusunu burnuma salivermisti. Parliyordu saclari sokak lambasinin altinda gereksiz verilen abartili sozler gibi. Soylesemiydim acaba bunu ona. Yok be daha ilk gunden, ne gunu ya, daha ilk dakikadan soylenmezdi boyle bisey. Aslinda boyle bisey hic soylenmezdi. Zaten soylemek istesen nasil girebilirsinki boyle bir cumleye? Soylenmeyecegine kanaat getirmem cok uzun surmedi. Soylemedim nihayetinde.

Elini tutabilseydim keske, ya da sarilabilseydim o ince oldugunu dusundugum beline , aslinda ince oldugu giydigi monttan dolayi belli olmasada. Ben bunlari dusunurken o sanki yolu biliyomus gibi yuruyordu yanimda, ikimiz birlikte yasadigimiz eve ,gereksiz laf kalabiligi yapmadan huzurlu bir sekilde yuruyor gibiydik. Cok guzel bir duyguymus bu.

Daha once hic yasamadigim esek yuku duyguyu son yirmi dakikadir yasmaktaydim.Her gece ayni kadinla ayni yataga girmek…her sabah yeni baslayan gune ilk onun yuzunu gorerek baslamak… o senin sen onun, guvenli, firtinadan uzak limani olarak birlikte bir omur yasamak.Birlikte yaslanmak.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s