Mezarlikta Kitap Okumak

Okumak, hayati gormemezlikten gelmenin en etkili ve en kestirme yoludur.
Dogdugunuz andaki ”öz”ünüze döndürür sizi. Okudukca yalnizlasir ama aslinda yalniz olmadiginizi kendinize ispat etmek icin okursunuz. Okudukca analiz yeteneginiz gelisir ve icin icin zevk almaya baslarsiniz kendi kendinize yarattiginiz yalnizliginizdan. Mezarliklar ise okumak icin mukemmel mekanlardir. Vazgecemediklerimizi icinde sakladigimiz buyuk ve sessiz bir sehire benzerler. Sehrin her sakini esittir , çurukcul bakterilerin gozunde. Aralarinda dolastigimda cesit cesit, boy boy mezar taslarinin, beklenmedik bir sekilde huzurlu hissederim kendimi. Yuregimin gunluk sıkıntılarla yorulmasina ilac gibi gelir tanimadigim insanlarin mezar taslari arasinda yurumek. Hayatin aslinda ne kadar kisa, zaman denilen gorece kavramin ise ne kadar degerli oldugunu hatirlarlatirlar bana. Hele birini secip de oturursam kenar tasinin uzerine, sehirin mide bulandiran kokulu telasini unutmaya baslarim yavas yavas. Ses yoktur fazla. Yesildir. Telassiz. Hep orda olan ama aslinda hic olmayandir. Icime korku degil huzur salandir. Kendimi birakirim o hic uyanmayacak insanlarin verdigi duraganliga, dıs dunyayi disimda birakarak elimde kitabimla.
Bugun kitabimi mezarlikta okudum. Bazi yerlerini ise itiraf etmem gerekirse sesli okudum belki duyarlar diye.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.