Sokaklarinda ki ölme özgürlüğü

Sokak sokak yürüyordu önümde bir sehir,
Sokaklarinda yaşayan insanlar kadar umarsiz degildi ama.
Agrina gidiyordu kendisine yapilanlar.
En cok sevdigim şeyi, sehiri vapur penceresiyle seviştiremeyi yapamiyordum.
Ona en çok vapur penceresi yakişiyordu halbuki.
Neden özlediğimi asla unutmadigim sehir.
Hayat yorunca insani, anlamları yine de yok olmuyormuş bazi seylerin dedirten .
Kuytularina kadar girdigimiz ortada biraktigimiz, dunyanin en buyuk kerhanesi muamelesi yaptigimiz.
Muamelesinden memnun olmadigimiz, ama donup dolasip yine onda son buldugumuz.
Ayhan Isik’li, Belgin Doruk’lu tarihine aşik oldugumuz.
Yüzümü sur duvarlarina gömesim,
Ellerimi “Kadı Yoran Sokağı” dan ,”Çık Salın Sokak” a kadar uzatasim geliyor.
”bin kocadan arta kalan bakire bir dul.”demis Aşiyan’da yatan.
Sokak sokak ölüyordu õnümde bir şehir.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.