Sokaklarinda ki ölme özgürlüğü

Sokak sokak yürüyordu önümde bir sehir,
Sokaklarinda yaşayan insanlar kadar umarsiz degildi ama.
Agrina gidiyordu kendisine yapilanlar.
En cok sevdigim şeyi, sehiri vapur penceresiyle seviştiremeyi yapamiyordum.
Ona en çok vapur penceresi yakişiyordu halbuki.
Neden özlediğimi asla unutmadigim sehir.
Hayat yorunca insani, anlamları yine de yok olmuyormuş bazi seylerin dedirten .
Kuytularina kadar girdigimiz ortada biraktigimiz, dunyanin en buyuk kerhanesi muamelesi yaptigimiz.
Muamelesinden memnun olmadigimiz, ama donup dolasip yine onda son buldugumuz.
Ayhan Isik’li, Belgin Doruk’lu tarihine aşik oldugumuz.
Yüzümü sur duvarlarina gömesim,
Ellerimi “Kadı Yoran Sokağı” dan ,”Çık Salın Sokak” a kadar uzatasim geliyor.
”bin kocadan arta kalan bakire bir dul.”demis Aşiyan’da yatan.
Sokak sokak ölüyordu õnümde bir şehir.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s