BİR SÜRE ARA VERMEK LAZIM YAZMAYA, GÖRÜŞÜRÜZ ELBET YAKINDA.

Birlikteydik biz artık, uzun zaman geçmişti üzerinden ilk öpulşmemizin ilk sevişmemizin. Birlikte gülümsemeyi içimize sindirerek ögrenmiştik, o ise kendisine has olan erpiri anlayışıyla beni her seferinde güldürme konusunda benden cok daha başarılıydı.
O benden daha doğal, daha berrakdı. Ama hala tam olarak birbirimizden ne beklediğimizi anlayamıyorduk.
Oyle haspel kader yürüyen bir ilişki değildi ama yaşadığımız, en azindan benim icin öyle degildi.
Ben onu tanıdığımda hayal ettiklerimin hepsinin gercekleştiğinin farkına varmiş ilk defa aşk denilen o nadir duyguyu tadiyor olmanın heyecanını hiç eksilmeden hala damağımda hissediyordum. Çok ortak noktamızın olması yanında zaman zaman şiddetli zıtlıklar yaşatan fikir ayrılıklrımızda yok değildi , ama bunlari bir şekilde” özür dileyerek” birbirimize sarılarak atlatabiliyor çok fazla hırpalanmadan yolumuza devam edebiliyorduk.
Öyle cokta farklı degildi aslında hayattan beklentilerimiz, ben sadece o olsun yeter diyordum kendi kendime.
Birlikte yaşama planları yapıyor, bunu yaparken inanılmaz bir keyif alıyordum.
O ise kendisini o planlarin içinde bulmaktan keyif aliyordu, ya da en azından bana görünen oydu.
Planlar ne kadar ortak yapılıyordu ikimizde onun ayrimina varamıyorduk henüz.
Yapilan planlar ortada kavak tüyü gibi uçuşuyorlar, ikimizde içlerinden en beyaz en büyük olanlarini topluyor gibiydik.
Ben kendi adıma çok mutluydum. O nu hala her gordugumde , sanki ilk günmüş heyecanina kapılıyor, bana her sarildiginda ondan bana birşeylerin aktığını hissediyordum.
El ele göz göze derler ya, bizde elimiz gözümüz birbirine değerek alışa alışa , öğrene öğrene büyütüyorduk aşkımızı.
O nu tanidigim gunden beri hic durmadan not alıyordum ufak tefek kâğıtlara, okudukca bir çimdik gibi bana ”hayal ürünü değil yaşadiklarin, mutlusun sen cok” diyebilmeleri icin.
Fakat ne kadar bilirseniz bilin o nu sevdiğinizi hiç bir zaman emin olamazssiniz o nun sizi ne derece sevdigğnden. Zaten ilişkilerin içinizi kemiren en gizemli tarafi da budur .
Defalarca konuşmuştuk başbaşa kaldigimizda, “bende ne buluyorsun?” diye binlerce kez sormuştuk birbirimize.Ben hic bir zaman tam olarak neler hissettigimi ona anlatamamis ve bunun bir gun buyuk bir sorun olabileceginin farkina varamamistim.
Birbirimizin dilini bıraz cözmüş hem kendimize hem bu ilişkiye güvenmeye baslamıstık.
Zordur gercekten de bu baglamda ayni bilincde olmak, zaten bunu ögrenenler basarirlar aşki oldurmeden beraberligi surdurmeyı.
Kalp kanserı yasamıyorduk henuz. Bir gün bütün kalpler kansere yakalanırmıydı gercekten de, onu bıle cevaplayamıyorduk
Zaman yanıbaşımızda haftasını aylarına utanmadan koşar adımlarla ekliyor ben her geçen an içinde o na daha cok bağlanıyordum.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s