BU YAZIYA İSİM VERMEK İÇİMDEN GELMEDİ.

Ulan ne gerek vardı ki ayrılığa
bu kalıcı göz buğulanmasına,
Ne güzel Rakı içiyorduk beraber,
sen bana sevdiğin şarkıları dinletiyordun.
En sevdiğin Teoman’dı, hatırlıyorum.
“veda” ile “ tekrar hoşgeldin” arasında ki bu sessizlik beni boğan,
sen adına özlem de ,
ben ise “fakirleşmek”, diyorum ona
uyutmayan, yaşatmayan, öldürmeyen.
Fena bir duygu bu.
“Çok ağlamışım da yeni susmuşum” gibi…
senden aldigim en güzel hediye nedir? diye sorsalar
“özlemek” gelir aklıma.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s