Çocukluğumun uykulu geceleri. (Tezer duy beni)

Saat 5:45…sabah…olmasi gerekenden fazla sessiz bu şehir. İçime doluyor azar azar,
Nisan ortası serinliği.
“Annemlerin evi” cümlesi geliyor aklıma,
Çocukluğumdan hiç birşey kalmamış olsa bile.
Sincap telaşı ile karışık,
kendi şehrim,
sükunet olup taşıyor yüzumden.
Mutlu oldugumu farkedip,
Ama bunu sahiden farkedip,
Yatağıma dönuyorum.
Elinden tuttuğum çocukluğumla beraber.
Çocukluğum uykuya dalıyor,
ben ise onu seyrediyorum, o, geçmiş yıllara öykünen uykusunda daha da derinlere inerken.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s