icimde kalmasin buraya yazayim

Mesaj attim ! “niye aramiyorsunuz oglum beni, hic mi merak etmiyorsun, ne oldu bu cocugun is durumu?” diye. Ne oldu ki? gibi mesaj atti bana. Siklenmemek denilen bu duyguyu hic bu kadar yogun yasamamistim daha once, oysa ki biliyor basima gelenleri, bitise yaklastigimi, yuzumde ki gulumsemenin sahte oldugunu. Gunde 20 saat gibi insan ustu bir efor la calisip eve geldigimde tek istedigim bir telefon. Uc hafta once bu durumumu soyledigimde ise bana verilen cevabin ” calis oglum, isin ne” cevabi olmasi hic de gulunesi bir sey degil. Hayati cok ciddiye almamak gerekirsede, zaman zaman insanlarin icine girdigi cikmazlarla dalga gecercesine cevap vermek o insani yipratir.

Insanin abisi tarafindan merak edilmemesi koyuyor epey. Tokat gibi carpiyor yuzume, kimsenin benim icin uzulmedigi gercegi. Elbette ki kimse, kimse icin uzulmek zorunda degil, bunun mecburiyeti olmaz, fakat aile olunca beklentilerimiz degisiyor biraz, en azindan benim beklentilerim degisiyor. Isin asli yardim da beklemiyorum, ama aranmak rahatlatacak icimi biliyorum.

Bir kopukluk hissediyorum abimle aramda, daha once hic hissetmedigim bir duygu, ucurum olup derinlesiyor. Ben dusuyorum o ucurumdan, ama abim beni aramiyor.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s