İsmi bir, cismi çoğul bir insanım ben.

Postmodern bir günü daha kilitleyip sırtımda ki çantaya, o yumuşacık ismini fısilıldayarak içimden, yürümeye başladım. 

Kadiköy’ün ara sokaklarında saklanmış şarkılar vurgun olup, deliyorlar yüreğimi. 

Çok feci bir sekilde seviyorum ben seni. Eşit şartlarda buluşsak bir kere daha , sarilip öperdim dudaklarından. 

Ben bunları düşünürken, “Bu Kalp Seni Unuturmu” değiyor kulağıma bir yerlerden. 

Egemen düzene boyun bükenler, avangard abazanlar, kulaklarinda ki sarı renkli küpelerle sağda solda uyuyan itler… birer birer siliniyorlar gözlerimin önünde. Muhteşem bir kaybedenim ben, ismi duvarlarda yazan.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s