ÖLÜ BİR ŞEHİRİN, DİRİ ÇOCUKLARI

Günler, haftaların bıraktığı gölgelerin ardında kalmış.

Ha bitti, ha bitecek hali var kapı önlerinde bekleyen annelerde. 

Balat’ın içleri, 

Ellerinde çantalarıyla küçücük insanlar çıkıyor yıkık dökük okulun kapısından.

Havada insani deli eden bir serinlik.

Dar sokakları düne açılan…darlarında, yarın isimleri “o şimdi asker” olup sıvasız duvarları süsleyecek bir dolu yumurcak. 

Aya Nikolai önünden geçiyorlar, annelerinin elini tutarak, çoktan ölmüş bir şehrin, halâ diri kaldırımlarında.

Tos pembe bir pudra ile kaplı sanki heryer.

Aşk bile inceliyor, sicim gibi akmaya baslıyor o sokaktan bu sokaga. 

“Beri gel” sesi ile irkiliyorum, dünden kalan çayı kakalamaya çalışan adamdan gelen. 

“Neden olmasın?” Diyerek oturuyorum, eğreti bir cumbanın altında ki ocağına. 

Zaten hersey dünden kalan degil mi ?

Zaten her gün, bir öncekinin gölgesinden doğmazmı?

“Beri gel” demek geliyor içimden,  

Diyemiyorum, 

Yanımdan geçen küçük insanların arasına karışıp, bende ince ince akıyorum dünü bugününden zarif olan sokaktan.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s