feleğe “kahpe” diyen orospunun hayatı gibi postmodern bir iki satır

Derviş mevsimini devirip de,

kendi kendime yalancı çıkmama mı gülsem.

Yoksa bir karınca bile ezmeyen sen,

Nasil oluyorda bana ilk meydan muharebemi yaşatabiliyorsun ona mı taksam kafamı ?

Yıllardan bir yıl, günlerden bir gün değil,

Bayram gazetesi manşetleri gibi sevimsiz, zorlama bir mutluluk yaşanılan.

Ama ben halâ inatla senin beni içine almanı bekliyorum her aksam.

Yürüdüğüm yollarda duracak bir yer bulamiyorum, 

sebebi hızlı attigim adımlar.

Tırmansan ayaklarımdan kafama doğru, sende seveceksin aslında benim hergün gördüğüm manzarayı.

Hükümetler gibi düşüyor kurduğum düşler, hatta düşlerimde bile düşüyorum ben her akşam.

kendi kendime “bugün günlerden “o” değil” diye söylenmem nafile.

Bensizlik seni benden alan,

Zamanin da beni cok sevenler vardi , “sensiz olumuyor” diyenler,

beni sik gibi ortada bırakisları mutlu etsin ki onları

siklenmeyip bıraklımam bir işe yarasın.

Gözüme birşey kaçmışda çıkmıyormuş gibi bir duygu bu.

Ovuştursam iyice gözlerimi gelirmisin geri… bilmiyorum.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s