Neoklasik serzenişler.

Verem gibi sarılıp da yalnızlığa, “korkmuyorum ben” diye bağırabiliyorsam hala eğer, ya da bir camii kedisi gibi fakir düşüp yine de siktiri çekebiliyorsam isteyerek ve gururla. Kendimden herkesi çıkarıp elde kalanı onunla çarptığımda çıkan sonuçtur  benim tekbaşınalığım. Aslında Dünya’nın bütün ormanları benim, bütün kadinlari sevgilim… siz beni bilmezsiniz ama, ben yedi denizde de mülkiyet sahibiyim.

2 thoughts on “ Neoklasik serzenişler.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.