feleğe “kahpe” diyen orospunun hayatı gibi postmodern bir iki satır (dun gordugum ruyaya istinaden yeniden koyuyorum buraya)

Derviş mevsimini devirip de,

kendi kendime yalancı çıkmama mı gülsem.

Yoksa bir karınca bile ezmeyen sen,

Nasil oluyorda bana ilk meydan muharebemi yaşatabiliyorsun ona mı taksam kafamı ?

Yıllardan bir yıl, günlerden bir gün değil,

Bayram gazetesi manşetleri gibi sevimsiz, zorlama bir mutluluk yaşanılan.

Ama ben halâ inatla senin beni içine almanı bekliyorum her aksam.

Yürüdüğüm yollarda duracak bir yer bulamiyorum,

sebebi hızlı attigim adımlar.

Tırmansan ayaklarımdan kafama doğru, sende seveceksin aslında benim hergün gördüğüm manzarayı.

Hükümetler gibi düşüyor kurduğum düşler, hatta düşlerimde bile düşüyorum ben her akşam.

kendi kendime “bugün günlerden “o” değil” diye söylenmem nafile.

Bensizlik seni benden alan,

Zamanin da beni cok sevenler vardi , “sensiz olumuyor” diyenler,

beni sik gibi ortada bırakisları mutlu etsin ki onları

siklenmeyip bıraklımam bir işe yarasın.

Gözüme birşey kaçmışda çıkmıyormuş gibi bir duygu bu.

Ovuştursam iyice gözlerimi gelirmisin geri… bilmiyorum.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.