Babam İlhan bey ile içmeme bir aydan az bir zaman kaldı, e o zaman bu şiir de İlhan bey’e gelsin.

Ne ahir zaman külhanları ne de deve tüyünden yapılmış fesler. Sıçan deliğinden zifir olur geceleri. Velasıl bu zifire tutkun İstanbul’un salaş kokan keşleri. Mezar yanlarında çok eskiden beri ot çekerlermiş. Yarı uyuklar vaziyette… Göbeklerinin üzerinde duran şişenin adı, ‘Hususi Alâ Rakı’. Çesm-i bülbül bu şehr-i saadet, lakin mutlu eder sebepsiz olsa da insanı. İçen bilmez ne dolaplar dönmekte, e kafalar duman, içmeyenlerse hiç çıkaramamışlardır tadını.  Üç katlı ahşap evden gelen tambur sesleri, içinde ziftlendiğimiz meyhaneye akar. Sefa getirdiniz der mekanın sahibi. Baba ile içmek ayrı bir keyiftir, bunu ancak beni gibi adamlar anlar.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s