Utanmak üzerine eğreti cümleler.

En çıplak halimizdir utandığımızda içine düştüğümüz o garip duygu. Bizi insan yapan da bu duygudur aslında, yanında gelen yakın arkadaşları vicdan ve pişmanlık ile birlikte. Kaybettiğimiz anda ise birden bire mide bulandırıcı oluruz ama.

Utanmak herkese çok yakışır, fakat en güzeli de çocukların utanmasıdır kanımca. Öyle sevimli olurlar ki tanımadıkları birisini gördüklerinde utanıp da yüzlerini kollarının arkasına sakladiklarında. Bir çocuk utanması gibi sevimli olmasa da ben de utanırım, benim utanmam daha çok “ben de sizlerden biriydim, gittem gerekiyordu gittim” utanmasıdır ama. Aklım; ruhumun değirmen taşı, içine düstüğüm ikilemlerden kurtarmak için benliğimi yoğun çaba sarfeder. “Boşver, utan ama engel olmasın bu mutlu olmana” cümlesi yankılanır kafamın içinde.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s