Utanmak üzerine eğreti cümleler.

En çıplak halimizdir utandığımızda içine düştüğümüz o garip duygu. Bizi insan yapan da bu duygudur aslında, yanında gelen yakın arkadaşları vicdan ve pişmanlık ile birlikte. Kaybettiğimiz anda ise birden bire mide bulandırıcı oluruz ama.

Utanmak herkese çok yakışır, fakat en güzeli de çocukların utanmasıdır kanımca. Öyle sevimli olurlar ki tanımadıkları birisini gördüklerinde utanıp da yüzlerini kollarının arkasına sakladiklarında. Bir çocuk utanması gibi sevimli olmasa da ben de utanırım, benim utanmam daha çok “ben de sizlerden biriydim, gittem gerekiyordu gittim” utanmasıdır ama. Aklım; ruhumun değirmen taşı, içine düstüğüm ikilemlerden kurtarmak için benliğimi yoğun çaba sarfeder. “Boşver, utan ama engel olmasın bu mutlu olmana” cümlesi yankılanır kafamın içinde.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.