Günaydın Sevgilim

hayatın kendisi gibisin sen, tasvirlerden, kelimelerden ziyâde, ben senin gülümsemene aşığım. Sahi ne güzel gülüyorsun sen. Şimdi yanimda olsaydın, gözlerinin kokusunu çekerek içime, öperdim boynunun yamaçlarını. Şairin bilgeliğidir bende ki bu ruh hali. Ama sorarasan ‘nedir bu bilgelik?’ diye cevap veremem. Benim diye bellediğim kadın, ben ise bir kaç satırla olsa bile zamanın akışını durduramayan ama üzerine yazılar döken senin adamın. Doğru düzgün sevebilseydim, şiir yazmayı seçermiydim hiç. Yazdıklarım bana seni gösteriyor, bana ‘yaz öyleyse’ dedin, al yazıyorum, her kelimeyle seni katıyorum kendime, hece hece yaklaşırken sen bana, ben seni sevdigimi söylüyorum.  Belki okudukların Neruda ya da Usta gibi olmayacak, ama benim için hayatın kendisi gibisin sen, bunu ne Neruda’lar ne de Nazım’lar anlayacak. Sen şimdi uyuyorsun, uyanınca bütün bu satırları “günaydın sevgilim’ diye anla ve gülümse. Sahi ne güzel gülüyorsun sen. 

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.