Yolculuk

sarı boyalı duvarlarıma tımanırken gece,

yerçekimi değil aklımı uçuran.

sırılsıklam bir ruhum var benim, biraz titresem üzerine aslında, toza takılıp uçacak.

tutunup uçsam ben de onlarla, hemen bulabilirim yukarıya bir yerlere sakladığım o çocuk gülümseyişlerini.

kar olup konsam o gülümsemelere, sonra hiç erimeden düşsem daha önce hiç gidilmemiş bir yerlere,

havası turuncu,

suyu mavi,

sonra sizi de çağırsam, “gelin” desem, “buldum ! o kimsenin bilmediği, küçük ama güzel ülkeyi”.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.