197.

Sabah yüzüme verdigin nefeslerinin ekşiligi tütüyor avuclarımda.
Ne iyi etmişim de toplamışım o nefesleri diye böbürleniyorum ara ara, sonra tek başima uyanıyorum yeniden.
Biraktigin renkler ve sabah nefesleri,
Seven benliğimin en uzun hayat çizgileri.

One thought on “197.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.